Μετά την πρόσφατη παρέμβαση των ιταλικών οργανώσεων Unaprol και Coldiretti ξαναέρχεται το προσκήνιο το ζήτημα μιας νέας ταξινόμησης των παρθένων ελαιολάδων. Βασικός στόχος και περιεχόμενο η αναβάθμιση της κατηγορίας του εξαιρετικού παρθένου (EVOO - Extra Virgin Olive Oil) με αυστηροποίηση των κριτηρίων (ορίων) ώστε να μιλάμε για το premium έξτρα παρθένο.
Είναι καλό ή όχι;
Μια τέτοια ριζική αλλαγή θα ήταν καλή ή όχι για το προϊόν και ειδικότερα για το ελληνικό ελαιόλαδο;
Τα θετικά σημεία έχουν επανειλημμένα αναλυθεί και συνοψίζονται:
α) Θα περιόριζε τις διαθέσιμες ποσότητες του εξαιρετικού (ή «εξαιρετικού») παρθένου, αυξάνοντας αντίστοιχα του κοινού παρθένου ή ακόμη και του λαμπάντε
β) Αυτό θα έδινε μια ώθηση στις τιμές του αυθεντικού εξαιρετικού παρθένου (εξτρίσιμου) διαφοροποιώντας τες από του κοινού παρθένου. Άρα θα ωφελούσε τους ελαιοπαραγωγούς, αμείβοντας με υψηλότερες τιμές τις προσπάθειές τους για καλύτερη ποιότητα
γ) Επίσης, θα επέτρεπε την ευκολότερη και αποτελεσματικότερη διακρίβωση των αυθεντικών εξαιρετικών παρθένων κατά τη χημική και γευσιγνωστική τους ανάλυση. Άρα θα ωφελούσε και τους καταναλωτές, γιατί θα περιόριζε τις δυνατότητες σε προβληματικά ελαιόλαδα, κοινά παρθένα ή ακόμη και λαμπάντε, να πωλούνται με παραπλανητικές ενδείξεις σαν δήθεν εξαιρετικά παρθένα
δ) Τελικά, το ελαιόλαδο θα ενίσχυε τη θέση του σαν ένα εξειδικευμένο και διαφοροποιημένο προϊόν υψηλής αξίας και όχι σαν ένα commodity μαζικής παραγωγής.
Στα παραπάνω θα πρέπει να βάλουμε έναν αστερίσκο σημαντικής επιφύλαξης. Όπως «ο διάβολος κρύβεται στις λεπτομέρειες» και στις συμφωνίες πρέπει κανείς να διαβάζει προσεκτικά τα «ψιλά γράμματα», έτσι και για το premium EVOO θα πρέπει κανείς να εστιάσει την προσοχή του στις παραμέτρους που προτείνεται να τροποποιηθούν (αυστηροποιηθούν). Αποτελεί τεράστιο και πολύ επικίνδυνο λάθος αν κανείς περιορίσει τις αλλαγές στη μείωση της οξύτητας από 0,8°σε 0,5°. (Για το λόγο αυτό αξίζει να διαβάσει κανείς το άρθρο της κα. Έφης Χριστοπούλου: Νέα ποιοτική κατηγορία premium;, 23/3/2015).
Στο παρακάτω σχεδιάγραμμα εξετάζουμε ένα υποθετικό σενάριο της εξέλιξης των τιμών παραγωγού (χονδρική βυτίου ex-factory) από την υιοθέτηση της αυστηροποίησης των κριτηρίων (ορίων) με το premium έξτρα παρθένο στο επίπεδο της παγκόσμιας ελαιοκομίας (παραγωγή 3,0 εκ. τόνοι).


Από το παραπάνω υποθετικό σχεδιάγραμμα προκύπτουν:
α) σημαντική άνοδος (διπλασιασμός από 3 σε 6 €/κιλό της τιμής του έξτρα παρθένου
β) διατήρηση σταθερής της τιμής του κοινού παρθένου (2,8 €/κιλό) και του βιομηχανικού (2 €/κιλό)
γ) σημαντική αύξηση κατά 1,68 δισ € (21,5%) του συνολικού κύκλου εργασιών 
Οι ελληνικές θέσεις
Από όσο μπορώ να γνωρίζω, εκείνοι που τα τελευταία χρόνια έχουν σταθερά υποστηρίξει και επιχειρηματολογήσει υπέρ του premium EVOO είναι η κα. Έφη Χριστοπούλου, τα Ελ3Π – Ελαιοκομικά Προϊόντα Πιστοποιημένης Ποιότητας και με ιδιαίτερη επιμονή ο υπογράφων μέσω του olivenews.gr, του Ελιά & Ελαιόλαδο, αλλά και ως διευθυντής των Ελ3Π. (*)
[Η ποιότητα δίνει οικονομική αξία σε ελαιόλαδο και επιτραπέζιες ελιές: 24/3/2017,
Στις ελληνικές καλένδες το premium (Σχολιασμένο): 24/3/2015,
Νέα ποιοτική κατηγορία premium;: 23/3/2015,
Η Κροατία πρωτοπόρος ποιότητας!: 26/2/2015,
Έρχεται κατηγορία "Premium" στο ελαιόλαδο;: 24/2/2015,
«Αυστηρότερα όρια του έξτρα: ναι ή όχι ;»: 16/12/2013,
Απαιτείται μια νέα μεγάλη συμφωνία (Ανανεωμένο): 16/04/2013,
Η ποιότητα είναι (και) μια οικονομική αξία;: ΕΛΕΛ τ.86, σελ. 64,
DOES EXTRA VIRGIN OLIVE OIL NEED AN UPGRADE? (Renewed): 19/4/2013)].
Αντιθέτως, δημοσίως έχουν ταχθεί κατά της αναβάθμισης του EVOO οι ΣΕΒΙΤΕΛ/ ΕΣΒΙΤΕ (Στις ελληνικές καλένδες το premium (Σχολιασμένο), 24/3/2015)
Το ΥΠΑΑΤ όπως και άλλοι φορείς, η Διεπαγγελματική (ΕΔΟΕΕ), οι οργανώσεις των παραγωγών (ΠΑΣΕΓΕΣ κλπ) έχουν αποφύγει να πάρουν οποιαδήποτε θέση είτε υπέρ, είτε κατά.
Τι κάνουμε σήμερα κι αύριο;
Και καλά πορευτήκαμε (όπως πορευτήκαμε) μέχρι τώρα. Τι κάνουμε όμως σήμερα, που οι Ιταλοί έβαλαν το ζήτημα στην ατζέντα; Το Διεθνές Συμβούλιο Ελαιοκομίας (IOC) μάλλον δεν το είδε και πολύ θετικά και το ξαπόστειλε στο μακρινό μέλλον μέσω της γραφειοκρατίας.
Σε ότι αφορά στο εσωτερικό μέτωπο, ποια είναι η επίσημη ελληνική θέση; Τι κάνουμε για ένα ζήτημα που κατ’εξοχήν θα κριθεί στους διεθνείς οργανισμούς; Στην Κομισιόν πια δεν υπάρχουμε. Τη θέση που είχαμε επί δεκαετίες στο τμήμα του ελαιολάδου τη χάσαμε και τώρα υπάρχει απόλυτη Ισπανική μονοκρατορία. Επίσης, είναι η πρώτη – μάλλον από συστάσεώς του – που δεν έχουμε ούτε έναν – έστω χαμηλόβαθμο – υπάλληλο στον μηχανισμό του IOC.
(*) Βλέπε τεύχος 81 (Σεπτ. 2012) του περιοδικού ΕΛΙΑ & ΕΛΑΙΟΛΑΔΟ, που αναδημοσιεύτηκε στο olivenews.gr «Απαιτείται μια νέα μεγάλη συμφωνία – Η ποιότητα είναι (και) μια οικονομική αξία» (23 Νοεμβρίου 2012). Επίσης, μεταφράστηκε αγγλικά και έτυχε επαινετικών σχολίων από τον Paul Miller (του Αυστραλιανού Συνδέσμου Ελαιολάδου) και του γνωστού συγγραφέα Tom Mueller (βλ. olivenews.gr, 16 Απριλίου 2013). Με αυτό τον τίτλο και το περιεχόμενο είχα μιλήσει στο διεθνές συνέδριο της εταιρείας Terra Creta (2012), και μάλιστα είχα δώσει συνέντευξη στην εξαιρετική δημοσιογράφο Julie Butler των oliveοiltimes.com, η οποία για άγνωστο σε εμένα λόγο, δυστυχώς, ποτέ δεν δημοσιεύτηκε. Με τον ίδιο τίτλο μίλησα στο συνέδριο του Consorzio Nationale degli Οlivicoltori, CNO (12 Ιουλίου 2016), ενώ τα Ελαιοκομικά Προϊόντα Πιστοποιημένης Ποιότητας (Ελ3Π) πραγματοποίησαν μια πολύ επιτυχημένη ημερίδα στο Γεωπονικό Πανεπιστήμιο Αθηνών (24/3/2017).
 

Προσθήκη νέου σχολίου

ΦΑΣΑ